Skip to content

the most dazzling girl: Maria Beikou

March 24, 2011

 

Το πιρούνι του Ταρκόφσκι

 

Κατέβασαν βιαστικά τα πράγματα από το αυτοκίνητο, η ίδια έτρεξε στην κρεβατοκάμαρα της. Απόγευμα Ιουλίου στο ωραιότερο σπίτι της Ελλάδας, η Μαρία Μπέικου κάθεται απέναντί μου. Με κοιτάζει, την κοιτάζω και η κουβέντα γρήγορα περνά στην ιστορία: όχι στη δική μου, που τέτοιες ώρες μοιάζει τυχερή. Στη δική της, στης Ελλάδας, στης Ρωσίας, στων ανθρώπων με πάθη, όπως και η ίδια.

«Τυχαίο; Δεν νομίζω», λέμε και γελάμε, αποκτώντας ένα δικό μας σλόγκαν που κολλούσε σε κάθε κουβέντα. Την ίδια ώρα οι άλλοι μαγειρεύουν –έχοντας προηγουμένως κόψει λαχανικά από τον κήπο της Λουκίας-, πηγαινοέρχονται, ανοίγουν κρασιά. Ο Γεωργούλας, ο Αντρέι, η φωνή της Μόσχας. Γελάει. Κλαίει. Περιγράφει και είναι ψύχραιμη. Δεκτική, ανοίγει τον κόσμο της. Όχι, έχω άδικο, δεν είναι ψύχραιμη, φέρει μια στωικότητα ο λόγος, το βλέμμα και η σιωπή της. «Αντε, θα έρθετε;», φωνάζουν; «Τυχαίο; Δεν νομίζω;», θα ξαναπεί. Θα φάει με όρεξη, θα πιεί κρασί, θα καταφέρει κι έναν πύραυλο Algida, από εκείνους που της αρέσουν.

Την επόμενη μέρα θα πηγαίναμε στη Χαλκίδα, χρόνια είχε να πάει, θα το ήθελε πολύ. Κοιμήθηκα χαρούμενος με τούτο το ξαφνικό ραντεβού που έκλεισα. Εκείνη κι εγώ, θα τρώγαμε παγωτό. Ξύπνησε χωρίς πολλή διάθεση, ακύρωσε το ραντεβού, ήμασταν πλέον φίλοι κι ανάμεσά μας δεν χωρούσαν δικαιολογίες. Καθίσαμε να φάμε τηγανητά, ο ίσκιος της μουριάς υπέροχος. Στο τραπέζι βρίσκεται το πιρούνι που της χάρισε ο Ταρκόφσκι όταν θα ερχόταν επιτέλους ο Γεωργούλας στη Μόσχα. Τι δουλειά είχε το πιρούνι εκεί; Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Τρείς μήνες μετά, θα ξαναβρισκόμασταν στο ίδιο σπίτι, μέσα αυτή τη φορά. Ο τούρκος παίζει δυνατά στην τηλεόραση, η συζήτηση για την επικαιρότητα κυλά σαν να είμαστε πανελίστες έγκυρου ειδησεογραφικού δελτίου. Το τζάκι μουρμουρίζει, η Μαρία γελάει, μόνο γελάει. Όταν θυμώνει, θυμώνει για συγκεκριμένο λόγο: για εκείνους που πληγώνουν την ανιψιά της. Ημασταν πλέον οικογένεια κι έτσι μπορούσαμε να συζητάμε για εκείνα που οι άλλοι κρατούν κρυφά.

Η καπετάνισσα είχε σταθερές θέσεις: καθόταν πάντα σε συγκεκριμένες καρέκλες. Καμωνόταν αδιάφορα πως δεν την ενοχλούσε αν καθόσουν στη θέση της αλλά ήξερε ότι κάποιος θα σου το «σφυρούσε». Θα σηκωνόσουν.  Όπως όταν τελείωσε η παράσταση «Μάουζερ». Πέρυσι. Εκεί τη γνώρισα πρώτη φορά, να υποδύεται δωρικά τον κατήγορο, να αναφέρεται στην Τασκένδη, στον εμφύλιο, στο μίσος. Eζησε μια ζωή (μια από τις τρεις που ρούφηξε) με αγάπη, μόνο αγάπη. Αλλά στον γάμο δεν μπορούσε να έρθει, είχε παράσταση. «Αχ, να μην το ΄ξερα». Ημασταν φίλοι και τη θέλαμε κοντά μας.

Μόνο αγάπη για το πιο μεγάλο κορίτσι που γνώρισα ποτέ. Θα σε θυμάμαι για πάντα.

 

Advertisements

the reading: Alexandros Papadiamantes

March 14, 2011

Φέτος συμπληρώνονται 160 χρόνια από τη γέννησή και 100 χρόνια από τον θάνατό του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Το βράδυ της 8ης Απριλίου 2011, θα πραγματοποιηθεί ολονύχτια «αγρυπνία για το σκοτεινό τρυγόνι που ίσως κρατήσει μέχρι το ξημέρωμα, ευχαριστώντας έτσι την καλή τύχη που μας αξίωσε να κατοικούμε την ίδια μ’ αυτόν γλώσσα», όπως σημειώνεται στο δελτίο τύπου. Θα διαβαστούν τα κείμενα: «Ο ξεπεσμένος δερβίσης», «Η φόνισσα», επιλογή από τα διηγήματα που περιλαμβάνονται στις ανθολογίες «Να είχεν ο έρωτας σαΐτες» και «Τα σκοτεινά παραμύθια»

Θα διαβάσουν: Ευριπίδης Γαραντούδης, Γιώργος Γιανναράκος, Σπύρος Γιανναράς, Πόπη Γκανά, Μιχάλης Γκανάς, Κωστής Γκιμοσούλης, Θοδωρής Γκόνης, Βασίλης Γκουρογιάννης, Άρης Δαβαράκης, Σωτήρης Δημητρίου, Άννα Δαμιανίδη, Μάνος Ελευθερίου, Σοφία Ζαραμπούκα, Ζυράννα Ζατέλη, Άλκη Ζέη, Αλέξης Ζήρας, Σταύρος Ζουμπουλάκης, Γιώργος Θεοχάρης, Γιάννης Καλπούζος, Κώστας Κατσουλάρης, Λώρη Κέζα, Κώστια Κοντολέων, Μάνος Κοντολέων, Δημήτρης Κοσμόπουλος, Σωκράτης Κουγέας, Νίκος Κουνενής, Στάθης Κουτσούνης, Όλια Λαζαρίδου, Νίκος Λαμπρόπουλος, Δημήτρης Λάππας, Κώστας Λογαράς, Άννα Λυδάκη, Κώστας Μαυρόπουλος, Μιχαήλ Μήτρας, Μάριος Μιχαηλίδης, Γιάννης Ν. Μπασκόζος, Γωγώ Μπρέμπου, Θανάσης Νιάρχος, Μαρίζα Ντεκάστρο, Χριστίνα Ντουνιά, Αλέξης Πανσέληνος, Βασίλης Παπαβασιλείου, Βασίλης Παπαθεοδώρου, Λάκης Παπαστάθης, Νικήτας Παρίσης, Αργυρώ Πιπίνη, Μαρλένα Πολιτοπούλου, Ροσσάνα Πώποτα, Θωμάς Σκάσσης, Ντίνος Σιώτης, Γιώργος Συμπάρδης, Μαρία Σφυρόερα, Μαρία Τσαγκαράκη, Διονύσης Τσακνής, Ευγενία Φακίνου, Ρένος Χαραλαμπίδης, Βασίλης Χατζηιακώβου, Τάκης Χατζόπουλος.

Πολυχώρος «Μεταίχμιο», Ιπποκράτους 118, Αθήνα


the summer play: Othello

March 1, 2011

Οι ανακοινώσεις του καλοκαιριού ξεκινούν από την πρώτη μέρα της άνοιξης. O Γιώργος Κιμούλης αγκαζέ με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη μεταφράζουν, σκηνοθετούν, πρωταγωνιστούν. Οι δυο από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς, αποφάσισαν να πειραματιστούν στο κλασικό κείμενο του Αμλετ έπειτα από δυο σαιζόν θεατρικής επιτυχίας στο “Σλουθ”.  Μαζί τους θα είναι η Σμαράγδα Καρύδη.

www.wepromotion.gr

the research: women and sense of humor

February 28, 2011

 

Τι κάνουν πέντε γυναίκες καθισμένες σε έναν καναπέ; Σπάνε πλάκα.

Τετάρτη βράδυ, όχι βραδιά Τσάμπιονς Λιγκ ή ελληνικού πρωταθλήματος. Η Ρ., η  Σ., η Μ. και η Λ. κάθονται στο κεντρικό τραπέζι ενός μπαρ. Τρώνε. Η υποτίθεται ότι τρώνε διότι οι σαλάτες που έχουν παραγγείλει είναι ανέγγιχτες σε αντίθεση με το μπουκάλι της βότκας το οποίο ολοένα και αδειάζει. Αγκαλιάζονται, φωνάζουν, γελάνε. Πολύ. Δυνατά. Συνεχώς. «Το γέλιο ανταποκρίνεται σε ορισμένες απαιτήσεις τής από κοινού ζωής. Το γέλιο οφείλει να έχει μια κοινωνική ιστορία», έλεγε ο γάλλος φιλόσοφος Ανρί Μπεργκσόν και φαντάζομαι πως τούτες οι τέσσερις φίλες πρέπει να γνωρίζονται πολλά χρόνια. Το χιούμορ των γυναικών αποτελεί έναν αναγνωρίσιμο κώδικα για να εκφραστούν, να εξομολογηθούν, να σχολιάσουν, να συμβουλεύσουν η μια την άλλη. Μπορεί να είναι λεπτό, όπως τα πειράγματα των γυναικών που περιγράφει η Μαρζιάν Σατραπί στις νουβέλες της ή πιο γαργαλιστικό όπως αυτό που ανταλλάσσουν οι γυναίκες του Αλμοδόβαρ.

Ιστορικά, το πρώτο καταγεγραμμένο γυναικείο αστείο, και μάλιστα αυτοσαρκαστικό, αναφέρεται στη Γένεση της Βίβλου. Η Σάρα ονόμασε τον γιο της Ισαάκ, που στα Εβραϊκά σημαίνει: “θα γελάσει”, πιθανότατα λόγω της ηλικίας που είχε η ίδια όταν τον γέννησε. Το χιούμορ, ως λήμμα στο λεξικό του Δορμπαράκη, στριμώχνεται ανάμεσα στον «χιονοστρόβιλο» και τον «χιτώνα» και ορίζεται ως «εύθυμη διάθεση, άκακη ειρωνεία, πνευματώδης αστεϊσμός, γελαστή αντιμετώπιση δυσκολίας ή παθήματος». Ενας στρόβιλος, λοιπόν, ο οποίος μπορεί να καταλήξει και σε παγετώνα αν η ποιότητα του αστείου είναι κακή, ένας χιτώνας που από μέσα του θα αποκαλυφθεί η προσωπικότητα εκείνης που θα αστειευτεί. «Το χιούμορ είναι υπέρβαση της κοινής σύμβασης: της λογικής, του λόγου, των φαινομένων, των εικόνων», λέει η βουλευτής Λιάνα Κανέλλη. «Απαιτεί πάντα – τουλάχιστον- δυο, γιατί είναι  η αμφίδρομη σχέση που θα βγάλει γέλιο. «It takes two to tango. Βγαίνει αβίαστα, σε κάνει να υπομειδιάς και στην ανάμνησή του να χαμογελάς ξανά. Είναι ένα συνθετικό ταλέντο, ένα άφυλο χάρισμα με βασικό χαρακτηριστικό την ικανότητα εύστοχου αυτοσαρκασμού. Η καλλιέργεια αποτελεί προϋπόθεση, ενώ η μόρφωση όχι πάντα», και καταλήγει πως «το γυναικείο χιούμορ το βρίσκεις προσωποποιώντας το. Δεν είναι θέμα φύλου. Αποτελεί, βέβαια, κρυφό προνόμιο της γυναίκας. Μπορεί να κερδίσει σε επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων, αλλά δεν είναι καθολικής αποδοχής, εκτός και αν η γυναίκα διαθέτει το χάρισμα να το μετατρέπει σε κομμάτι της δημόσιας εικόνας της, όπως η Μαλβίνα Κάραλη». Ξεχώριζε πάντα το αδιόρατο και υποδόριο χιούμορ της Μαρίας Ρεζάν, της αρέσει η γραφή της Ελενας Ακρίτα και της Μανίνας Ζουμπουλάκη, ή το καινοφανές χιούμορ στην πολιτική γραφή της δημοσιογράφου Λώρης Κέζα.

 

Ομορφη και αστεία; Αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο

Φαντάζεστε την επικρατέστερη διαγωνιζόμενη των καλλιστείων να έλεγε ένα ανέκδοτο για ξανθιές αντί να απαντούσε στην υποθετική ερώτηση: «Ποιά γυναίκα  θαυμάζεις» ή  «Ποια είναι η άποψή σου για το θέμα της Σομαλίας»; Μάλλον απίθανο διότι το στερεότυπο θέλει τη γυναίκα, πολύ περισσότερο την όμορφη, να μην είναι αστεία. Η Πατρίσια Μαρξ, συγγραφέας και μάλιστα η πρώτη γυναίκα που έγραψε στο «Harvard Lampoon», μια σατιρική έκδοση των φοιτητών του Χάρβαρντ, θεωρεί ότι οι όμορφες γυναίκες είχαν πάντα χιούμορ, απλώς αποφάσισαν πλέον να το εκφράζουν.

 

Η Ελενα Μαυρίδου είναι ταλαντούχα, όμορφη, νέα και με χιούμορ. Αναρωτιέμαι πως αντιμετωπίζεται μια τέτοια γυναίκα σε μια κοινωνία που έχει συνδέσει την καλλονή με την έλλειψη χιούμορ; «Πράγματι, θεωρείται δεδομένο ότι οι όμορφες γυναίκες δεν διαθέτουν αίσθηση χιούμορ. Αυτό έχει να κάνει όμως με την κοινωνική εικόνα. Μια γυναίκα που έχει μεγαλώσει ως όμορφη, έχει λάβει αυτό το μήνυμα και έχει δρομολογήσει ανάλογη συμπεριφορά. Ψυχρή, απόμακρη, κάπως έτσι τη χαρακτηρίζουμε. Εχει συνηθίσει να κερδίζει με την ομορφιά της. Αν όμως είναι στη φύση της, το χιούμορ της θα σπάσει τη νόρμα». Η σκηνοθέτης Λουκία Ρικάκη  το πάει ένα βήμα πιο πέρα: «εκείνες που είναι υπερπροστατεύουν την εικόνα τους δεν τολμούν ούτε έρωτα να κάνουν από φόβο μην τσαλακωθούν. Το να μένεις εγκλωβισμένος στα εξωτερικά χαρακτηριστικά σου είναι ασπίδα που καταλήγει σε παγίδα. Η ομορφιά ξεπερνά την εξωτερική εμφάνιση. Υπάρχουν πολύ όμορφες stand- up comedians που επειδή στη σκηνή γιατρεύουν ένα άλλο τραύμα κι όχι εκείνο της εξωτερικής ομορφιάς, τολμούν και αυτοσαρκάζονται, πρακτική που αποτελεί τον πυρήνα του χιούμορ». Και τότε, όταν δηλαδή «μια γυναίκα με χιούμορ διαθέτει τα αντικειμενική προσόντα της καλλονής», καταλήγει η βουλευτής του ΚΚΕ, «πράγματι λάμπει».

 

Ανδρες; Πεταμένα λεφτά

Η ηθοποιός Ζοσιάν Μπαλασκό πιστεύει στην ανυπολόγιστη δύναμη του χιούμορ: «Σου δίνει τη δυνατότητα να βρίσκεις πιο ενδιαφέροντες άνδρες διότι μπορείς να ξεχωρίζεις τους πιο έξυπνους. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με την ομορφιά, δεν ήμουν ποτέ όμορφη για να ξέρω». Ισως έχει δίκιο τελικά ο Mr. Big ο οποίος είχε πει στην Κάρι του «Sex and the City», μια βραδιά πολύ πριν τα φτιάξουν και έπειτα την απατήσει, της ζητήσει συγχώρεση, τον διώξει και παντρευτούν, ότι: «Υπάρχουν πολλές όμορφες γυναίκες στην πόλη μα τελικά αναζητάς εκείνη με την οποία μπορείς να γελάς». Ξύπνιος εκείνος, αστείο και όμορφο κορίτσι εκείνη. Ομως, η Αμερικανίδα συγγραφέας Κέιτ Σάνμπορν έγραφε το 1995 στο βιβλίο της «The wit of Women»: «Δεν είναι συνετό για μια γυναίκα να εκφράζει το πνεύμα της, σε κανέναν άνδρα δεν αρέσει να καπελώνεται από μια καλύτερη και πιο φρέσκια ατάκα που βγαίνει από τα χείλη μιας κυρίας. Καμία γυναίκα δεν θέλει να θεωρείται σαρκαστική. Οχι, όχι, είναι επικίνδυνο». Οι γυναίκες ήξεραν, λοιπόν, να κρύβουν όλαόσα θα έκαναν έναν άνδρα να νιώθει ανασφαλής. «Οι άνδρες διαθέτουν το πλεονέκτημα, σε σύγκριση με εμάς τις γυναίκες, να διηγούνται την ιστορία με τον τρόπο που εκείνοι επιλέγουν», αναφέρει η Τζέιν Οστιν στο βιβλίο της «Πειθώ». Η έκφραση άποψης, με οποιονδήποτε τρόπο, αποτελούσε πάντα προνόμιο των ανδρών, ενώ για τη γυναίκα θεωρούνταν ιδιαιτέρως απρεπής συμπεριφορά. Και αν οι σουφραζέτες έπεισαν τον κόσμο για το δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν, ποιος είναι εκείνος που άφησε τις γυναίκες να γελούν δημόσια; Να προκαλούν το γέλιο; Δεν είναι εύκολη η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα . Η αίσθησή μου είναι ότι η γυναίκα αποτελούσε πάντα αντικείμενο χιούμορ των ανδρών οι οποίοι ,πατώντας σε στερεότυπα, προκαλούσαν προφανή αστεία. Η χαζή ξανθιά, η κακιά πεθερά, η ανεπρόκοπη γυναίκα, η ανέραστη γεροντοκόρη.  «Πάνω μας γράφεται ανδρικό χιούμορ: από καλή σάτιρα – το χιούμορ της Λυσιστράτης παραμένει κορυφαίο- μέχρι μπαρουφοειδείς ατάκες.  Από την άλλη, αν ακούσετε γυναικοπαρέα να θάβει άνδρες, μάλλον θα ντραπείτε. Αν αποφασίσει μια γυναίκα να γίνει σκληρή ή κακιά, ο άνδρας θα πρέπει να κρυφτεί»,  σημειώνει η Λιάνα Κανέλλη. «Σαφώς όμως υπάρχει ένα αισθητικό όριο στο τι μπορούμε να σαρκάσουμε οι γυναίκες: οφείλει να είναι κοινωνικά αποδεκτό και να μην γκετοποιεί ως πολύ περιθωριακές ή γραφικές φιγούρες», διευκρινίζει η σκηνοθέτης Λουκία Ρικάκη, συμπέρασμα που εισπράττει από το κοινό των βραδιών stand- up comedy που σκηνοθετεί: «σοκάρεται περισσότερο αν ακούσει μια γυναίκα να λέει τα ίδια πράγματα που θα πει ένας άνδρας». Read more…

thank you

February 18, 2011

Ζούσαμε μεγάλες στιγμές τότε, όλα φαίνονταν αλλιώς, η γυαλάδα του πρώτου, του νέου, του μοναδικού. Που να γνωρίζαμε τότε την επανάληψη. «Φοβάσαι;», ρώτησα, «ούτε ξέρω τι σημαίνει», απάντησες, «μια φορά είδα ένα παιδί να τρέχει πίσω από μια μπάλα και λίγο πριν γίνουν ένα, γύρισε και με κοίταξε “μην φοβάσαι”, είπε. Το πίστεψα και από τότε ποτέ δεν αναμετρήθηκα με κανέναν αλλιώς. Μόνο στα ίσια».

Περπατούσαμε και μια μουσική έδινε τον ρυθμό, «είχα χρόνο να ακούσω τόσο ωραία μελωδία», είπες δειλά. «Δεν ακούω τίποτα», είπα και εννοούσα πως εκείνο το απόγευμα που πρώτη φορά μου είπες ότι με αγαπάς, αποφάσισα να μην ακούσω τίποτε άλλο παρά μονο την ανάσα σου. Ακόμη και τώρα, εκείνη μου δίνει τον ρυθμό να περπατώ ξωπίσω σου πάντα.

«Θέλω να κρατήσω αυτή τη στιγμή στο νου μου για πάντα», είπες και έφτιαξες με τα δάχτυλα των χεριών σου ένα τετράγωνο, σαν μια φωτογραφική μηχανή και είπες «κλικ». Δάκρυσες και εσύ κι εγώ μαζί διότι μόλις ακούστηκε ο ήχος, η στιγμή χάθηκε. Πήγε τροχαδην στη μνήμη για να στριμωχτεί μαζί με όλα εκείνα τα στιγμιότυπα που μας δένουν μαζί. Δεν τα θυμόμαστε, δεν τα αποφεύγουμε, δεν θα τα ξεχάσουμε.

«Θα μ’ αγαπάς;», αναρωτήθηκες και χωρίς να περιμένεις απάντηση, έβγαλες τα ρούχα σου και βούτηξες στην αμφιβολία. Κολυμπούσες, αποφασιστικές κινήσεις μέσα στο ρευστό «λες;», δεν κοίταξες πίσω, δεν μπορούσες να δεις μπροστά. Αρχισες να χάνεσαι, έκλεινα τα μάτια, γίνονταν σχισμές για να σε δω καλύτερα. Τότε έφτιαξα με τα δάχτυλά μου ένα τηλεσκόπιο από εκείνα που μετατρέπουν σε εικόνες ρεαλιστικές τα άφαντα και αόρατα. Και τότε σε είδα μπροστά μου, με τα δάχτυλα σου να σχηματίζουν μια φωτογραφική μηχανή. Σου ‘κλεισα το στόμα, δεν πρόλαβες να πεις «κλικ». Αλλά μόλις ειπώθηκε.

 

the play: Sleuth

January 30, 2011

Δύναμη. Αδυναμία. Πάντα υπάρχει μια στιγμή αδυναμίας, εκείνη στην οποία θα προσκαλέσεις τον εχθρό, τον αντίπαλο, να γίνει παίκτης. Σωτήρας. Ενα ταγκό, στο οποίο νικητής θα στεφθεί εκείνος που θα πατήσει τη σκανδάλη. Τότε θα έχει τελειώσει το παιχνίδι.

Σλουθ, με τον Γιώργο Κιμούλη και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη

Θέατρο Αθηνών: Βουκουρεστίου 10, τηλ.: 2103312343

the artist: Christian Lacroix

January 30, 2011

 

One of the greatest designers alive, Christian Lacroix, designs furniture (armchairs, tables, lamps) and carpets for italian company of mosaics and marbles, SICIS. The collection will be revealed by summer 2011.

 

%d bloggers like this: