Skip to content

The director: Syllas Tzoumerkas

August 28, 2010

Ευχόμαστε καλή επιτυχία στον 32χρονο σκηνοθέτη, ο οποίος ετοιμάζει βαλίτσες για το κινηματογραφικό φεστιβάλ Μόστρα της Βενετίας. Εκεί θα διαγωνιστεί η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους «Χώρα Προέλευσης» στην εβδομάδα κριτικής.

Δουλειές με φούντες. Η χαρά είναι πολύ μεγάλη. Και η αγωνία, φυσικά… Στα μέσα Ιουλίου επικοινώνησαν με τους παραγωγούς μου και τους ανακοίνωσαν ότι η ταινία μας επιλέχθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών. Από τότε έπρεπε να γίνουν πολλά: να προετοιμάσουμε την τελική κόπια, να γίνει υποτιτλισμός, να ελεγχθούν τα τεχνικά χαρακτηριστικά. Ακολούθησε η δημιουργία του τρέιλερ, οι συνεντεύξεις, η αφίσα. Όλα αυτά μέχρι να φύγουμε για τη Βενετία…

Παιδικές συνήθειες. Οι γονείς μου είναι καθηγητές. Μεγάλωσα στη Νίσυρο και έπειτα μετακομίσαμε στη Θεσσαλονίκη. Αγαπούσα το σινεμά από πολύ μικρός. Στη Θεσσαλονίκη επισκεπτόμουν το θρυλικό βίντεο κλαμπ «ΑΖΑ» με τους χιλιάδες τίτλους. Στη Νίσυρο είδα για πρώτη φορά στην κινηματογραφική λέσχη την ταινία «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Ταρκόφσκι. Δεν θα τη ξεχάσω ποτέ, όπως και την «Αυτοκρατορία του ήλιου» του Σπίλμπεργκ.

Μικρό βιογραφικό. Σπούδασα θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, σκηνοθεσία κινηματογράφου στη Σχολή Σταυράκου, υποκριτική στη Νέα Υόρκη. Η μικρού μήκους ταινία μου «Τα μάτια που τρώνε» προβλήθηκε στο φεστιβάλ Καννών το 2001 και βραβεύτηκε στο Karlovy Vary. Η μικρού μήκους ταινία του Βροχή, βραβεύτηκε με το 1ο Κρατικό Βραβείο ταινίας μικρού μήκους 2002.

Λίγα λόγια για το έργο. Οι ταινίες δεν δημιουργούνται σε δοκιμαστικό σωλήνα. Υπάρχουν πολύ σοβαρά θέματα στην ελληνική κοινωνία, τα οποία τις τροφοδοτούν. Η «Χώρα Προέλευσης» διαπραγματεύεται μια υπόθεση ενδοοικογενειακής υιοθεσίας, η οποία συμβαίνει στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Οι συνέπειες της, όμως, χτυπούν τα νεότερα μέλη της οικογένειας. Εκείνα υφίστανται τις συνέπειες μιας απόφασης που πάρθηκε ερήμην τους, όταν ήταν παιδιά. Ουσιαστικά, εξετάζει τις ομοιότητες της νεότερης ιστορίας με τη δομή της οικογένειας. Όλο το πανηγύρι της μεταπολίτευσης είχε ρίζα στην οικογένεια.

Γυρίσματα. Η ταινία ήταν περίπλοκη στην κατασκευή της. Επιλέχθηκαν 135 φυσικοί χώροι σε τρία σημεία της Ελλάδας. Πρωταγωνιστούν 15 ηθοποιοί, οι οποίοι έχουν πολλές κοινές σκηνές. Η πλοκή μοιράζεται σε τρεις χρόνους. Παρεμβάλλονται  φωτογραφίες και επίκαιρα, τα οποία εντάσσονται στην πλοκή της ταινίας.

Τι θέλει να πει ο σκηνοθέτης. Ο στόχος μας ήταν να εκφράσουμε την εμπειρία της ενηλικίωσης στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Καθαρά, χωρίς φόβο και αληθινά, όπως το ζήσαμε. Ήταν πολύ σημαντικό να το καταφέρουμε. Χρειάστηκε να κάνουμε έρευνα με τη Γιούλα Μπούνταλη, με την οποία γράψαμε το σενάριο, κυρίως για να κατανοήσουμε όλα εκείνα που έχουμε ζήσει.

Η γενιά της μεταπολίτευσης. Ασκεί εξουσία τα τελευταία χρόνια έχοντας αρνηθεί λυσσαλέα οποιαδήποτε κριτική. Τελικά, η κριτική «έσκασε» με τρομακτική βία και απίστευτη ένταση. Με τρόπο θεαματικό. Η κρίση και τα γεγονότα των τριών τελευταίων ετών το επιβεβαιώνουν.

Εξιδανικεύσεις. Έχουμε την τάση να αναφερόμαστε στις περασμένες δεκαετίες με μεγάλη νοσταλγία επειδή αντιπροσωπεύουν τα παιδικά μας χρόνια. Η ταινία προσπαθεί να θεραπεύσει το φαινόμενο της νοσταλγίας εποχών που κρύβουν μέσα τους την αρχή του κακού που ζούμε σήμερα. Είναι ολέθριο να τις νοσταλγούμε. Υποθάλπουμε την αδικία, το ψέμα, τις απάτες.

Αληθινοί ήρωες. Ο θεατής δεν είναι σίγουρος αν πρέπει να συμπαθήσει ή να αντιπαθήσει κάποιον χαρακτήρα. Χωρίς αυτούς τους ηθοποιούς δεν θα το καταφέρναμε ποτέ. Δημιούργησαν ρόλους στρογγυλούς, με τις αντιφάσεις τους, όπως είναι οι αληθινοί άνθρωποι. Ούτε μόνο καλοί, ούτε μόνο κακοί, ούτε σίγουροι για το αν κάνουν το σωστό ή το λάθος. Ακόμη και όταν συμβαίνουν τρομερά πράγματα στην ταινία, δεν είσαι σίγουρος. Αυτό ήταν πραγματική περιπέτεια.

Εραστές της τέχνης. Δεν ξέρω, όμως θέλω να μάθω. Όποιος δεν ξεκινά από ένα «δεν ξέρω», είναι ερασιτέχνης, με την κακή έννοια που έχουμε συνηθίσει να το λέμε. Κοροϊδεύει τη δουλειά. ΧΧΧ

Έλληνες σκηνοθέτες. Μετά τις περυσινές κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως η «Στρέλλα» του Κούτρα, ο «Κυνόδοντας» του Λάνθιμου, η «Ακαδημία Πλάτωνος» του Τσίτου, και το γεγονός ότι τις παρακολούθησε ευρύ κοινό, επιτυγχάνεται κάτι που είναι απαραίτητο σε κάθε κινηματογραφία: να υπάρχουν και άλλα είδη εκτός από τις φαρσοκωμωδίες και το σκληρό άρτχαους.

Η «Χώρα Προέλευσης» με τους Αμαλία Μουτούση, Θάνο Σαμαρά, Ιωάννα Τσιριγκούλη, Ερρίκο Λίτση, Γιούλα Μπούνταλη,  Ιερώνυμο Καλετσάνο,  Χρήστο Πασσαλή κ.α. διαγωνίζεται για το μεγάλο βραβείο πρώτης ταινίας Lion of the Future – «Luigi de Laurentiis» Venice Award for a Debut Film, καθώς και για το βραβείο κοινού της Εβδομάδας Κριτικής.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ταχυδρόμο (28.08.10) που κυκολοφορεί με τα Νέα Σαββατοκύριακο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: