Το δελτίο τύπου για την παράσταση του Αρη Σερβετάλη “Ατιτλο”.
άτιτλο, Μια σπουδή στον Samuel Beckett.
Στην οδύνη της επικείμενης ανυπαρξίας, ο λόγος γεννιέται για να επιβεβαιώσει την ύπαρξη. Το σώμα, εγκλωβισμένο σ’ έναν προδιαγεγραμμένο κύκλο επανάληψης πάσχει, συμβιώνοντας με τον πάσχοντα λόγο. H δράση αποσπάται από το πλαίσιο του κλασικού θεάτρου και χρησιμοποιώντας το λεξιλόγιο της εικαστικής περφόρμανς, αναπτύσσεται στον χώρο μιας βιντεο-ηχητικής εγκατάστασης.
Προγραμματισμένη πρεμιέρα: 4 Φεβρουαρίου. Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, (ύψος Χαμοστέρνας), Ταύρος, Τηλ.: 210 3418.550
Σύλληψη-Δημιουργία-video εγκατάσταση: Ευσταθία Μπίρμπα
Ερμηνευτής: Άρης Σερβετάλης
Μουσική-Σχεδιασμός Ήχου: the cadet sOn-ampulist
Φωτισμός: Χρήστος Αλεξανδρής
Κοστούμι: Βασιλεία Ροζάνα
Τo καυτό καλοκαίρι του ’69, όνειρα, ελπίδες και προοπτικές μπλέκονται με την παγκόσμια πολιτική ατζέντα και την Ελλάδα των απαγορεύσεων.
«Το διάστημα είναι κάτι το οποίο συναρπάζει όλους τους ανθρώπους της γενιάς μου. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός να παρακολουθώ τον πρώτο άνθρωπο στο φεγγάρι. Μας είχαν αφήσει να μείνουμε ξύπνιοι ως αργά. Και από την άλλη παρακολουθούσαμε το “Σταρ Τρεκ”. Δεν ήσουν σίγουρος τι είναι αλήθεια και τι φαντασία. Οι άνθρωποι της NASA ανέφεραν πως μέχρι το 1984 θα ζούσαμε σε άλλους πλανήτες ή θα βολτάραμε σε διαστημικούς σταθμούς και το πιστεύαμε. Δεν υπήρχε λόγος να μην το κάνουμε». Ο Τζάρβις Κόκερ, ρόκερ, ήταν έξι ετών όταν ο Νήλ Άρμστρονγκ, ο 39χρονος αστροναύτης, το «τέλειο ανθρώπινο ρομπότ», όπως τον χαρακτήρισε η Οριάνα Φαλάτσι πατούσε στη Σελήνη. «Ένα μικρό βήμα ενός άντρα, ένα σπουδαίο άλμα για την ανθρωπότητα». Ή μήπως είπε: «ένα μικρό βήμα για την ανθρωπότητα»; Σημασία έχει πως το απίθανο είναι πλέον γεγονός.
Τελικά, δεν πετάξαμε ποτέ με τον προσωπικό μας εξοπλισμό στη στρατόσφαιρα. Όμως το καλοκαίρι του 1969 όλα έμοιαζαν πιθανά. Ο άνθρωπος περπατά στο φεγγάρι στις 21 Ιουλίου, το παρακολουθούμε σε απ’ ευθείας μετάδοση από το διάστημα από «Uranya» και «Phillips» τηλεοπτικούς δέκτες σε πλατείες, καφενεία και λιγοστά σπίτια. «Στις 8 ακριβώς, από τον σταθμό Ε.Ι.Ρ. θα μεταδοθή η καταπληκτικώτερη φάση του όλου εγχειρήματος, η προσεδάφιση της σεληνακάτου “Αετός” στο αφιλόξενο έδαφος της Σελήνης», αναφέρει το τηλεοπτικό πρόγραμμα της εφημερίδας «Βήμα». Η πιο περήφανη στιγμή του ανθρώπου, ένα σύγχρονος πύργος της Βαβέλ που κατάφερε μέσα στη σύγχυση και τα επίγεια που διχάζουν την ανθρωπότητα, να την ενώσει «με τις ίδιες δονήσεις και την ίδια λαχτάρα για να καθηλώση το μάτι στη μικρή οθόνη και να ζήση αγχώδεις στιγμές προσδοκίας», όπως σημειώνει αρθρογράφος της εποχής. read more…
25% πατρόν, 25% ύφασμα, 25% σχέδιο 25% πώληση. Αυτή είναι η αναλογία της δημιουργίας για τον Δημήτρη Καϊδαντζή.
Τα ρούχα που δημιουργεί δεν γράφουν το όνομά του. «Mary wants a purple dress». Η Μαίρη θέλει ένα πορφυρό φόρεμα, μεταφράζει. «Μωβ», τον διορθώνω. «Όχι, όχι, πορφυρό». Η ενασχόλησή του με τη μόδα προέκυψε στην αναζήτηση μιας μορφής ελευθερίας. Όπως οι περισσότεροι, έτσι και αυτός από πολύ μικρός σχεδίαζε. «Σχεδιάκια στο σχολείο που κάποιος τα είδε και μου είπε να ψάξω την κλίση μου». Όπως οι περισσότεροι, έτσι και ο Δημήτρης είχε στο άμεσο περιβάλλον του μια ραπτομηχανή. Στα αφτιά του ηχούσε ο ήχος «ποίημα» της Singer της μαμάς του, η κούκλα της μοδιστρικής δέσποζε στο σαλόνι.
Μετά το σχολείο αποτάθηκε στην μοναδική, καθώς φαίνεται, σχολή μόδας. Στον Βελουδάκη κάνει σχέδιο μόδας όμως εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι το πατρόν. «Μου έλειπε η γνώση του πατρόν. Η κατασκευή ρεαλιστικών ρούχων ήταν το όνειρό μου. Διότι, μπορείς να ζωγραφίζεις ό,τι θες και τελικά αυτό να μην είναι πραγματοποιήσιμο». read more…
Ο παιδικός της ήρωας της σχεδιάστριας Θεοδώρας Προβοπούλου ήταν ο Σεβάχ ο Θαλασσινός και ο παππούς της, μηχανικός στα πλοία. Τις κόρες του δεν της χάρηκε επειδή δούλευε μα όταν γεννήθηκε η Θεοδώρα είχε συνταξιοδοτηθεί και διοχέτευσε τη στοργή του σε εκείνη. Της έλεγε ιστορίες για νησιά, φυλές, πολιτισμούς. Μια ακόμη ηρωίδα ήταν η γιαγιά της, εκείνη που την έδειξε τον δρόμο της μοδιστρικής. «Όταν γνώρισε τον παππού, εγκατέλειψε την τέχνη της αλλά συνέχισε να ράβει για τον εαυτό της και την οικογένεια. Ό,τι κομμάτια της περίσσευαν τα έδινε σε μένα και έφτιαχνα ρούχα για την κούκλα μου. Μεγαλώνοντας, κάθε φορά που έβγαινα έξω, ετοίμαζα ένα ρούχο. Ζωγράφιζα, σχεδίαζα, έπιανα πράγματα στα χέρια μου και τα μετέτρεπα. Ακόμη και τώρα το κάνω: βαψίματα, καρφώματα, στοκαρίσματα».
Μια ακόμη ηρωίδα θα μπορούσε να είναι η Μπέτυ Μπουπ. Η Όλιβ, η γυναίκα του Ποπάι, η Τζίλντα, η Τζέσικα Ράμπιτ. Τα ρούχα της αποκαλύπτουν την γυναικεία καμπύλη που για πολλά χρόνια φοβόταν να εμφανιστεί. «Η γυναίκα μπορεί να είναι θηλυκή χωρίς να φοβάται. Ετοιμάζω καραμελένια, θηλυκότητα ρούχα που βασίζονται στις γραμμές του κορσέ. Είναι χρωματιστά, ζαχαρένια. Εναντιώνομαι στην τάση που τα θέλει όλα μαύρα». Στο ατελιέ της, ένα διαμέρισμα πολυκατοικίας στα Εξάρχεια το χρώμα κυριαρχεί παντού: φιστικί των diners της Αμέρικα του ’50, μια καρδιά στην άκρη του γύψινου, μια σύνθεση πλαστικών λουλουδιών που ξεχύνονται από ένα κλουβί, εμπριμέ υφάσματα που βρίσκει σε παλιά καταστήματα του κέντρου, ταπετσαρίες. Είναι ο δικός της τρόπος να αντιδρά στο γκρίζο που μας περιβάλλει. read more…
Πριν δέκα χρόνια ο iconic φωτογράφος Μαρκ Σέλιτζερ απαθανάτιζε τον 36χρονο τότε Μπραντ Πιτ για το εξώφυλλο του Rolling Stone. Ξυρισμένο κεφάλι, ένα τσιγάρο στο χέρι, και μέσα από τα στενά, μίνι φορέματα ξεπροβάλλει το γυμνασμένο σώμα. Το βλέμμα, τρέλα και απόγνωση μαζί. Σήμερα φωτογραφίζεται για το περιοδικό W με τη σύζυγο Αντζελίνα και τα έξι παιδιά τους σε αστικό περιβάλλον της δεκαετίας του ’60. Ούτε φορέματα, ούτε τσιγάρα, ούτε παράνοια σε σκηνικά ερήμου, όπως απαιτούσε τότε η φωτογράφιση.
Αν πριν μερικά χρόνια ο εργένης ήταν κουλ, τη θέση του παίρνει με άνεση ο ρόλος του πατέρα. Η σόου μπιζ όπως τη γνωρίζαμε ενηλικιώθηκε. Νοικοκυρεύτηκε, παντρεύτηκε και έκανε παιδιά. Ξενυχτάει λιγότερο, προτιμά τις βόλτες στα εμπορικά κέντρα από τις εξόδους σε νυχτερινά κέντρα. Τα SUV αυτοκίνητα γεμίζουν παιδικά καρερκλάκια, στα design έπιπλα απιθώνονται παιχνίδια. Τα στενά της Μυκόνου γεμίζουν καροτσάκια. Ο πατέρας είναι χαρούμενος, φωτογραφίζεται με τον απόγονο. Ακόμη και αν δεν επιλέξει να το προβάλλει όπως ο πατέρας δυο παιδιών Ντέμης Νικολαΐδης, κάποιος παπαράτσι καμικάζι θα βρεθεί έξω από το σπίτι ή στην υποδοχή του Ελευθέριος Βενιζέλος. Διότι ο κόσμος θέλει να τους δει. read more…
Ο κρουπιέρης της ιστορίας αναφωνεί: όχι άλλα στοιχήματα, παρακαλώ. Ο πλανήτης έζησε τις χρονιές που λήγουν στο -9 συγκλονιστικές αλλαγές. Το 10 είναι μαύρο;
Μια χρονιά φτάνει στο τέλος της. Το στροβίλισμα της έφερε την εδραίωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα – για τις υπόλοιπες χώρες φαίνονται πως έρχονται καλύτερες μέρες. Ενας νέος Πρόεδρος- σύμβολο για τις Η.Π.Α., μια νέα κυβέρνηση στη χώρα μας, μια γρίπη να απλώνει τη σκιερή απειλή της παντού. Το 2009 μπήκε με προειδοποιήσεις και εξέρχεται με πεπραγμένα δυσβάσταχτα. Αν σκεφτείτε λίγο καλύτερα το -9 πάντα καθόριζε το μέλλον της χώρας σε σχέση με το παγκόσμιο στερέωμα: το 1969 ο άνθρωπος περπάτησε στο φεγγάρι, το 1989 έπεσε το τείχος του Βερολίνου παρασύροντας μαζί του και τα τείχη του υπαρκτού σοσιαλισμού, την ίδια χρονιά η πολιτική ζωή της Ελλάδας ζούσε την απόλυτη παρακμή με αλλεπάλληλες εκλογές ενώ εκπέμπουν τα πρώτα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια. Το 1999, η υπόθεση του ελληνικού Χρηματιστηρίου αναστατώνει νοικοκυριά και επιχειρήσεις, ο σεισμός του Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου προκαλεί μεγάλες ζημιές στην Αττική και το «σκάνδαλο διοξίνη», εισαγόμενο από το Βέλγιο δημιουργεί τρόμο. Το 1979 η Ελλάδα υπογράφει την ένταξή της στην ΕΟΚ. Τριάντα χρόνια μετά, σήμερα δηλαδή, η Ευρώπη αποφασίζει την επιτήρηση των οικονομικών του άτακτου αυτού μέλους. Η γρίπη των χοίρων δημιουργεί φόβο για τα μη χειρότερα. read more…
Πολλά και αμφιλεγόμενα ταλέντα, μπλεγμένα μεταξύ τους, άλλοτε υπέρ της και άλλοτε εναντίον της σκουριάς του συντηρητισμού. Σφυρίζει ανέμελα, παίζει με τα κοντά μαλλιά της, συναρπάζει ακόμη. Όχι όμως όπως τότε, στα 60’ς. Αλλιώς. Όπως γουστάρει εκείνη.
Μια πεταλούδα που πέταξε πάνω από σκάνδαλα, μουσικές, θυελλώδεις έρωτες και παρορμητικές εποχές. Τα μεγάλα της μάτια πάνταέτοιμα να δακρύσουν για το κρίμα του κόσμου ή για μια χαμένη αγάπη, το σαρκώδες άνω χείλος της που πολλές θα ζήλευαν άρθρωσε στίχους, υποσχέσεις και νανουρίσματα στις τρεις κόρες της. Το ίδιο στόμα διακηρύττει την ελευθερία, την εξασφάλιση της υγείας και την αγάπη. Λογίζεται σύμβολο του σεξ μα η ίδια, σε συνέντευξη που έδωσε κατά την περυσινή επίσκεψή της στην Ελλάδα στην εφημερίδα «Το Ποντίκι» δήλωσε ότι δεν αισθάνθηκε ποτέ σύμβολο του σεξ. «Ισως να έγραφαν κατά καιρούς ό,τι τους κατέβαινε και να προσπαθούσαν με μια τέτοια ταμπέλα να με στριμώξουν σε μια κατηγορία. Δεν θέλω να κοιτώ πίσω». Πράγματι, κοιτώντας τη ζωή της προς τα πίσω, διαπιστώνεις ότι δεν είναι απλώς τραγουδίστρια, ηθοποιός, σοσιαλιτέ, στιχουργός, σκηνοθέτης, ακτιβίστρια. Είναι μια γυναίκα ετών 63 ετών που έχει χορτάσει τη ζωή της. Και δεν σταματά να τη γεύεται και να μαγεύεται.
Moi non plus
Είναι 1946 και ο πλανήτης συνέρχεται από τον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Οι αστοί του Λονδίνου ανασυγκροτούν δυνάμεις και επανασχεδιάζουν συμμαχίες. Η Τζέιν Μπίρκιν γεννιέται και ανατρέφεται σε ένα αριστοκρατικό περιβάλλον. Ο μπαμπάς, αριστοκράτης αξιωματούχος του βασιλικού Ναυτικού και κατάσκοπος – όπως λέγεται – και η μαμά θεατρίνα. Καθώς μεγάλωνε, η Τζέιν μετατρεπόταν σε καλλονή, συναναστρεφόταν το πλήθος του τότε Swinging London με την επαναστατική διάθεση, τριγυρνούσε στα κλαμπ της εποχής, γοητεύεται και γοητεύει. Παντρεύεται πρώτη φορά το 1965 τον βραβευμένο με Οσκαρ συνθέτη Τζον Μπάρι και το 1967 αποκτούν το πρώτο της παιδί, την Κέιτ. Σε ηλικία 20 ετών πρωταγωνιστεί στο «Blow Up», την εμβληματική ταινία read more…
Κοινός τόπος και για τις δυο το σχέδιο μόδας. Η Εύη είχε ολοκληρώσει τις σπουδές λογιστικής και δούλευε όταν ξεκίνησε σπουδές –μαντέψτε που- στον Βελουδάκη. Εκεί γνώρισε τη Δάφνη η οποία παράλληλα σπούδαζε μάρκετινγκ στο Deree. Από τους αριθμούς και τους ανθρώπους κατέληξαν στα πατρόν και ρούχα. «Και πάλι ασχολούμαστε με αριθμούς», μου λέει η Εύη. Κοιτάζει τη Δάφνη. Γελάνε. Χτυπάνε ρυθμικά το πόδι στον ήχο της μουσικής. Είναι αμήχανες, συμπληρώνει η μια την πρόταση της άλλης.
Το ατελιέ τους είναι στο κέντρο. «Αυτό που λέμε ιστορικό κέντρο, με θέα την Ακρόπολη, όχι ευρύτερο κέντρο». Περνούν πολλές ώρες μαζί. Μοιράζονται όλες τις δουλειές που αφορούν το label τους DELIGHT. Παράλληλα δουλεύουν ως στυλίστριες σε περιοδικά. Πέρυσι σχεδίασαν μια συλλογή προκειμένου να έχουν κάτι ολοκληρωμένο στο πορτφόλιο τους. Βραβεύτηκαν ως σχεδιάστριες στο προηγούμενο fashion week και είναι έτοιμες για την πρώτη τους ολοκληρωμένη σειρά. Με τα deadlines δεν τα πάνε πολύ καλά, αλλά φαίνεται πως όλα είναι έτοιμα. «Λειτουργούμε καλύτερα στην πίεση του χρόνου». read more…
Ο διακεκριμένος newcomer του περασμένου Athens Fashion Week ετοιμάζεται για την παρουσίαση της πρώτης ολοκληρωμένης του καλοκαιρινής κολεξιόν.
Ο Δημήτρης Πέτρου ανήκει στη γενιά εκείνη των ανθρώπων που δεν γνώρισε τι σημαίνει η φιλοσοφία του χειροποίητου ρούχου. «Οι γονείς μας ανήκαν στην τελευταία που επέλεγε να ραφτεί». Έπειτα ήρθαν οι φτηνές πρώτες ύλες, το φθηνό prêt a porter, οι εύκολες λύσεις, η μαζική αισθητική. Πέρυσι τα Χριστούγεννα είχε ετοιμάσει μια σειρά από γραβάτες και παπιγιόν τα οποία πωλούνταν στη μπουτίκ με την οποία συνεργαζόταν και δημιουργούσε sur mesure ανδρικά ρούχα που αποτελεί ακόμη την πιο αγαπημένη του ενασχόληση. Τα παπιγιόν εξαντλήθηκαν σχεδόν αμέσως. read more…
Στην πάντα αγχωτική, κατά τη γνώμη μου, ερώτηση «τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» η οποία απευθύνεται στα μικρά παιδιά, ο Σεντρίκ Ρεβραίν είχε την απάντηση μέσα στο σπίτι του: ο μπαμπάς του ήταν γιατρός. Οχι, δεν του πέρασε από το νου να ασχοληθεί με την ανατομία και τη φυσιολογία μα βλέποντας τις αφίσες που είχε κρεμασμένες ο πατέρας του στο γραφείο, έμαθε να ζωγραφίζει το ανθρώπινο σώμα. Ανακάλυψε από πολύ μικρή ηλικία τον τρόπο διαφυγής του από την πραγματικότητα και έμαθε να βουτά στη φαντασία. Μεγαλώνοντας, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής. Ετσι κατάφερε όχι μόνο να βελτιώνει την τεχνική του αλλά και εικονοποιήσει τις σκέψεις του, να τους δώσει ζωή με το πάθος και την ευαισθησία του. read more…
Πέμπτη, 22.1ο
19:3o, Εγκαίνια έκθεσης ενδύματος «Επώνυμο»
2ο:οο, Vassilia
2ο:3ο, Ugo Zaldi
21:3ο, Aslanis
Παρασκευή, 23.1ο read more…
«Σαν στο σπίτι σου», μου λέει καθώς μπαίνω στο μίνιμαλ αισθητικής ατελιέ της και νιώθω ότι το εννοεί. Είναι ο τρόπος που μου σερβίρει τον καφέ, με τη φροντίδα μιας οικοδέσποινας που υποδέχεται φίλους στο σπίτι της αλλά και την οικεία ζωηρότητα ενός παιδιού που είναι ενθουσιασμένο με τον χώρο στον οποίο βρίσκεται, έναν χώρο που έχει επιμεληθεί η ίδια. Το ταλέντο της είναι γνωστό και πολύπλευρο. Το χιούμορ της, κυνικό και σκανδαλιάρικο, σε κερδίζει αμέσως και αποτελεί εύστοχο τρόπο για να ξεπεράσει τη συστολή της. Μια προσωπικότητα που την ορίζουν οι αντιφάσεις της, η μελαγχολία, όπως λέει και η ίδια και η ακραία εξωστρέφεια. «Όλα στη ζωή είναι δυαδικά: άσπρο και μαύρο, γιν και γιαν». Όσο για την ευαισθησία της, αυτή αποκαλύπτεται στις επόμενες σελίδες. Αφετηρία η Πάτρα, εκεί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, ενδιάμεσος σταθμός η Αθήνα, μια πόλη στην οποία σπούδασε, σταδιοδρόμησε, παντρεύτηκε και ζει ήδη περίπου 20 χρόνια. Προορισμός: η ευτυχία μέσω της συνειδητοποίησης.
Ποιο χαρακτηριστικό σου θα σύστηνες σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει; read more…
Στα mixtape υπήρχαν πάντα τραγούδια τους. Αλλαζαν τα δεδομένα, η εποχή προσπερνούσε πολλούς και όμως οι μουσικές των Νίλ Τέναντ, 55 και Κρίς Λόου, 50 χωρούσαν πάντα σε μια αυτοσχέδια playlist. Ηλεκρτοπόπ με μια θλίψη, μοναξιά που χάνεται μέσα σε μπλιπ, είκοσι έξι (26) χρόνια από τότε που πρωτοξεκίνησαν, μοιάζουν σαν να βρίσκονται στην αφετηρία τους. Σ’ αυτήν την αντίστροφη πορεία το ντουέτο με τα tailored ρούχα, την εκκεντρική επί σκηνής παρουσία, τα παράξενα πουλιά που αγαπούν τη ντίσκο, παίζουν ηλέκτρο και δεν φοβούνται να πουν τη γνώμη τους, είδαν εκείνα τα συγκροτήματα με τα οποία στριμώχνονταν στα mixtapes της νιότης του καθένα μας να χάνονται, να αποδομούνται, να πεθαίνουν.
Δε γαμιέται. Οι Pet Shop Boys έρχονται στην Ελλάδα. Τον χειμώνα που μας πέρασε τιμήθηκαν από τα Brit Awards με βραβείο για «Outstanding Contribution to Music». Η περιοδεία «Pandemonium» γύρισε αρκετά μέρη του πλανήτη. «Κάθε βραδιά θα είναι Παρασκευή», υποσχέθηκαν στο κοινό τους. Χορευτές, βίντεο, σκηνικά συμπληρώνουν την ακινησία τους. Οι ίδιοι είναι πολύ σοφιστικέ για χορευτικά και αρκετά πνευματώδεις ώστε να χωρούν σε αυτούς τους ρυθμούς που επιλέγουν να ντύσουν με λόγια τη θλίψη, τη μοναξιά και την αγανάκτηση για όλα εκείνα που μέσα σε αυτά τα είκοσι πέντε (25) χρόνια μοιάζει να έζησαν. Δυο γέροι του Μάπετ Σόου σαν ένα αγγλικό απόγευμα φθινοπώρου: βιαστικά σύννεφα φέρνουν τη νύχτα, θες να κλάψεις, δεν ξέρεις γιατί μα τελικά αράζεις και πίνεις μπύρες – μεταξύ άλλων.
Pet Shop Boys “Pandemonium Tour”
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου: Metropolitan Expo, www.metropolitanexpo.gr
Σάββατο 21 Νοεμβρίου: Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλονίκης
Προπώληση από αύριο στο www.ticketservices.gr
Ο τεσσαρακοστός τέταρτος (44ος) των Η.Π.Α. αποδέχτηκε με έκπληξη και ταπεινότητα την πρόταση για απονομή του Νόμπελ Ειρήνης. Ταπεινά, έκπληκτα ή έχοντας προηγουμένως κατουρηθεί επάνω του (Michelle, today is your lucky night, grab a beer and tell the gals to go to sleep), πάντως το αποδέχτηκε. Εν μέσω κριτικής από ρεπουμπλικάνους, ταλιμπάνους και αναλυτές από ολόκληρο τον πλανήτη. Παραθέτω τη δήλωση του εκπροσώπου των Ταλιμπάν, Ζαμπιχουλά Μουτζαχίντ (από την εφημερίδα «το Βήμα» της Παρασκευής, ο9.1ο.ο9): «είναι παράλογο να απονέμεται ένα βραβείο για την ειρήνη στον άνθρωπο που έστειλε 21.οοο επιπλέον στρατιώτες στο Αφγανιστάν για να κλιμακώσουν τον πόλεμο».
Με μια δήλωση που θυμίζει μπουζουξού, «δεν είμαι μόνη μου, υπάρχει μια ολόκληρη ομάδα που φροντίζει για αυτήν την ειρήνη», ας πούμε, ο Ομπάμα φρόντισε να εξηγήσει για ποιους λόγους δεν είπε: «Nej, men tack anda Sweeden»*. Η ίδια ομάδα φροντίζει τα στρατεύματα που πίνουν νερό στην αστερόεσσα να μην υποχωρούν από τη ευρύτερη Μέση Ανατολή. «Για την εξωπραγματική προσπάθειά του να ενδυναμώσει τη διεθνή διπλωματία και τη συνεργασία μεταξύ των πολιτών», εξηγεί το ίδρυμα που απονέμει τα Νόμπελ.
read more…
Το τρίξιμο των δοντιών αποτελεί μια επίπτωση της οικονομικής κρίσης ύπουλη, ασαφής, κρυμμένη σε όνειρα και ανάστατους ύπνους. Ανεργα golden boys, επενδυτές, μικροκαταστηματάρχες που βλέπουν τη δουλειά τους να χάνεται «και σφίγγουν τα δόντια»: μια έκφραση φερμένη από τα 60’s, ίσως και παλιότερα. Κάνουν υπομονή. Τους βλέπεις στο Μετρό: στόμα ερμητικά κλειστό, σιαγόνες που σφίγγουν μεταξύ τους. Το βράδυ, η ασυνείδητη κατάσταση του ύπνου, μετατρέπει το σφίξιμο σε τρίξιμο.
Το σώμα θέλει κάτι να πει. Αποτελεί μια ψυχοσωματική αντίδραση, ένα wake up call πως κάτι δεν πάει καλά. Δεν το καταλαβαίνεις αμέσως. Αν ζεις μόνος, πάντα αναρωτιέσαι για τους πονοκεφάλους της επόμενης μέρας ή το πρήξιμο στα μάγουλα. Ο οδοντογιατρός θα παρατηρήσει τα ραγισμένα δόντια σου. Αν τα βράδια κοιμάσαι με κάποιον, θα έχεις σίγουρα εμπεδώσει τα παράπονα της επόμενης μέρας. Η ασυνείδητη κίνηση, ο ανατριχιαστικός ήχος προκαλείται από την απελευθέρωση ορμονών άγχους. read more…
Εντάξει, μια τυροπιτούλα και ένας φραπές αποτελούν το ιδανικό πρωινό. Α, ναι, και κανα δυο (2) τσιγάρα.
Αριστον
Η κουρού είναι το σήμα κατατεθέν αλλά την επόμενη φορά που θα περάσετε, δοκιμάσετε οποιαδήποτε άλλη πίτα βρείτε ξαπλωμένη στις προθήκες του καταστήματος. Μια δεν φτάνει.
Αριστον, Βουλής 10, Αθήνα, τηλ.: 210 3227.626
Μαμ
Η μπόμπα- κασερόπιτα, στρογγυλή και πεντανόστιμη, περιέχει αληθινό κασέρι και όχι μπεσαμέλ αηδίες όπως οι περισσότερες αλυσίδες ταχυφαγίων.
Μαμ, Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους, Αθήνα
Το παραδοσιακό
Φαίνεται κάπως μίζερο απ’ έξω αλλά αν προσπεράσετε τα απίθανα γλυκά τότε θα βρεθείτε μπροστά στις τυρόπιτες: χειροποίητο φύλλο, απίθανη γέμιση. Τη λες και τσιμπημένη: 2 ευρώ; Ισως οι πρώτες ύλες να έρχονται από τη Λέρο, εκεί από όπου έρχονται και όλα τα υπόλοιπα.
Το Παραδοσιακό, Αμερικής 7, Αθήνα, τηλ.: 210 3633.482
Ξάνθη
Ο τύπος που το δουλεύει έχει αποδράσει από τα 60’ς. Η μάλλον μας προσκαλεί εκεί. Ευγενικός, σεμνός, έτοιμος για κουβέντα. Τα προϊόντα είναι καθαρά και νόστιμα. Η μπουγάτσα σερβίρεται όπως τη θυμάστε: κανέλα και ζάχαρη άχνη μέσα στην κρέμα και όχι από πάνω. Ανοικτό όλη τη νύχτα.
Ξάνθη, Υμηττού 98, Παγκράτι, τηλ.: 210 7017.276
Πως είναι άραγε να παίρνεις τη θέση του Εντί Σλιμάν, του πιο επιδραστικού σχεδιαστή ανδρικών ρούχων; Ο οδοστρωτήρας που άλλαξε τον τρόπο που ο άνδρας φανταζόταν το σουλούπι του, νομιμοποίησε το skinny, μας έκανε όλους ροκ σταρ: Ντέιβιντ Μπάουι, Πιτ Ντόχερτι, ακόμη και Κέιτ Μος, είχε συγκεκριμένο όραμα και αυτό εξελισσόταν σεζόν με τη σεζόν. Ο Κρις Βαν Ας, βοηθός του τόσο στον Dior όσο και τον Yves Saint Laurent, φάνηκε έτοιμος να συμπληρώσει κενό. Το 2οο7, τότε που ο Σλιμάν αποχώρησε από τη θέση του δημιουργικού διευθυντή, ο Κρις Βαν Ας είχε ήδη δυο χρόνια τον δικό του οίκο. Γι’ αυτό και είχε φύγει από τον Dior, για να κάνει το δικό του όνειρο, τη δική του κολεξιόν ανδρικών και γυναικείων ρούχων. Του ζητήθηκε να επιστρέψει. Βεβαίως δεν ήταν εύκολος στόχος. Οι κριτικοί περίμεναν στη γωνία. «Ημουν τη σωστή στιγμή στο σωστό σημείο», λέει για την πρόταση ανάληψης μιας τέτοιας θέσης. «Πάντα κάνω ένα βήμα λίγο πιο μεγάλο από ό,τι θα έπρεπε: νοικιάζω ένα μεγαλύτερο γραφείο από αυτό που θα μπορούσα να πληρώνω, προσλαμβάνω έναν assistant πριν σιγουρευτώ ότι μπορώ να τον πληρώνω. Ο μόνος δρόμος στη μόδα είναι ο ανοδικός. Αν φοβάσαι και παραμένεις στάσιμος».
Παράξενο το παιχνίδι της ανδρικής μόδας. Απευθύνεται τελικά σε λίγους καταναλωτές, read more…
Ενας Σεπτέμβρης, ούτε φθινόπωρο, ούτε καλοκαίρι. Καυτά μεσημέρια, δροσερά βράδια. Και φούτερ και σαγιονάρες. Παγερά αδιάφορες μέρες. Εκλογές και όχι εκλογές. Η ανακοίνωση των εκλογών με εξόντωσε πριν καν ολοκληρωθούν. Αν έχει σημασία το εκλογικό αποτέλεσμα, προτιμώ να ξυπνήσω μετά τις εκλογές. Μόλις για τρεις (3) μέρες, το τραγούδι των Green Day θα ταίριαζε γάντι. Ισως και το όνομά τους, γάντι να μας ταιριάζει. Ποιος ξέρει. Σημασία έχει πως ένας μήνας πέρασε σαν τρεις (3). Τόσο αργά, τόσο βαρετά. Ακόμη και τα κανάλια πλήττουν. Ούτε μεγάλα τοκ σόου, ούτε έξοδα για πολλά exit polls – ακόμη και αυτά απαξιώθηκαν αφού το υπουργείο Εσωτερικών αποφάσισε να εκτιμήσει τις νέες τεχνολογίες. Τυχεροί, βεβαίως, διότι η διαφημιστική πίτα γιγαντώθηκε, τρεις (3) παπαριές να ακούσουν οι παρουσιαστές από τους πολιτικούς και πολιτευτές, δεν έγινε και κάτι.
Η προσμονή της επιστροφής από τις διακοπές, αν λειτουργεί ως αντανακλαστικό σε κάποιους, θάφτηκε κάτω από τόνους διαφημιστικών φυλλαδίων, ανασφάλεια για οτιδήποτε. Η αθωότητα του καλοκαιριού δεν κρατά για πάντα. Δεν ξεχνάω τι έχασα. Η μνήμη επαναδιαπραγματεύεται χωρίς να υποκύπτει. Κλείνει το μάτι, για λίγο, για μια στιγμή. Ισως βρέξει και πάλι, αδιάβροχα δεν φοράμε, ιδρώνεις από την επαφή με το πλαστικό. Αν κρυώσεις το βράδυ, θα είμαι εκεί δίπλα σου, γύρνα και δες. Ελα στην αγκαλιά μου, ποτέ δεν πείραζε κανέναν η ανθρώπινη επαφή. Στο «leasted» μπαίνει χρώμα. Φτάνει με το μαύρο και το γρίζο. Κυριαρχεί δίπλα μας, στις συζητήσεις μας, στις βραδιές. Καλό, χρωματιστό φθινόπωρο.
Γρέτζι στη φωνή, συνέπεια ίσως του κρακ, ή της παντελούς παράδοσης σε έναν τρόπο ζωής που ούτε ονειρεύτηκε ούτε προσπάθησε να αποφύγει τα τελευταία πέντε (5) ίσως και περισσότερα χρόνια. Ο καινούριος της δίσκος «I look to you» είναι λίγο ντίσκο, λίγο R&B, πολύ μπαλάντα. Οι στίχοι σκιαγραφούν τον πρότερο βίο της και προφανώς θα δώσουν κουράγιο σε εκατομμύρια αμερικανών που ταυτίζονται με την ανισορροπία και πολύ περισσότερο λατρεύουν καταστροφές. Αν ήταν μοιραία αυτή η καταστροφή, όλα θα ήταν καλύτερα. Εζησε και ξανατραγουδά με φωνή αποδυναμωμένη και ανοικονόμητη γεγονός που δεν δείχνει να την απασχολεί καθόλου. Σε τηλεοπτική συναυλία της εκπομπής «Good morning America» στην αρχή του μήνα δείχνει ευτυχισμένη, χορεύει εκστατικά, ευχαριστεί τη μαμά της, καλεί την κόρη της για να τραγουδήσει στη γέφυρα του «Your love is my love» και πάνω στη φωνή της ραπάρει απευθυνόμενη στο κοινό: «See I got my baby, me and Bobby’s baby».
«Για εκείνους που ζουν σε σπηλιά, θα μας πείτε τι ακριβώς συμβαίνει;», ρωτά ο σε ρόλο δημοσιογράφου Τσακ Πόλανικ την Κάσι Ράιτ, την ηρωίδα πορνοστάρ του βιβλίου του «Snuff», σε ένα βίντεο που έχει ανεβάσει στην ιστοσελίδα του. «Θα σπάσουμε όλα τα ρεκόρ. Πολλές φορές έχουν επιτευχθεί ρεκόρ αλλά ποτέ αυτό που ετοιμάζω εγώ: 6οο άνδρες σε μια ταινία». «Ποιος είναι ο τίτλος;», επανέρχεται ο Τσακ σε αυτό το διαφημιστικό βίντεο. «World whore III: the whore to end all whores», αποκαλύπτει φιλάρεσκα η Κάσι. Βάζει τα γυαλιά του, μετά τα ξαναβάζει, πίνει σαμπάνια, εκείνη τον κοιτάζει με μικρή αγωνία. «Δεν θα είναι επικίνδυνο να βρεθείτε με 6οο άνδρες στη σειρά στην τελευταία σας ταινία;», αναρωτιέται. Εκείνη τρώει ένα σοκολατάκι, το μικρό δαχτυλάκι προτάσσεται στον αέρα. «Είναι. Σίγουρα όμως με τοποθετεί και εκεί που μου αξίζει: μακριά από τις υπόλοιπες (πορνοστάρ)». Οι προηγούμενες ταινίες της «Italian handjob», «Wizard of Ass», «Robofox», και «Moby Dicked» θα φαντάζουν πρωτόλεια.
ΓΕΓΟΝΟΣ: Η ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟ ΕΜΠΑΙΝΕ ΣΕ ΜΠΑΝΙΕΡΑ ΓΕΜΑΤΗ ΠΑΓΟ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΝΑ ΕΔΕΙΧΝΕ ΟΣΟ ΣΦΡΙΓΗΛΟ ΗΘΕΛΕ read more…
Ενα καυτό καλοκαίρι, όχι βαρετό, όχι ήρεμο. Όπως είναι τα καλοκαίρια 9. Το 1969 με τον άνθρωπο να περπατά στο φεγγάρι, την Αμερική να διαμαρτύρεται συγκεντρωμένη στο Γούντστοκ και την Ελλάδα να μισοκρύβεται κάτω από τις επιταγές της χούντας. Το καλοκαίρι του1979 δεν έχει προλάβει να στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής της εισόδου της χώρας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ενωση. Το βρώμικο 1989 ξεκινά ο χορός των διαδοχικών εκλογών, το ειδικό δικαστήριο. Το 1999, οι Ελληνες πλουτίζουν στο Χρηματιστήριο που μερικές μέρες μετά, μέρες Σεπτέμβρη, καταρρέει και ο γδούπος στα πορτοφόλια των επενδυτών- παικτών είναι εκκωφαντικός. Όλα εκείνα τα καλοκαίρια, όπως και το εφετινό, η Ελλάδα καιγόταν. Μόνη της. Χωρίς αντιπυρικές ζώνες, κρουνούς, ψυχραιμία, σχέδιο. Το καλοκαίρι πήρε μαζί του τεράστια έκταση δάσους, αφήνοντας πίσω σκελετούς δένδρων.
Το καλοκαίρι πήρε μαζί του την ανεμελιά των πολυήμερων διακοπών∙ οι περισσότεροι που γνωρίζω αλλά και από έρευνες των εφημερίδων προκύπτει – πρόχειρα μεν – ότι οι διακοπές των περισσότερων ήταν ολιγοήμερες, σε φτηνά καταλύματα ή σε σπίτια φίλων. Μαζί του πήρε την ηρεμία των δύσβατων στον αυτοκινητιστή παραλιών αφού σκάφη και ιστιοπλοϊκά έδεναν στα μικρά κολπάκια των νησιών του Αιγαίου. Τα περισσότερα, δε, από εκείνα που συνάντησα έφεραν και συστήματα ήχου τα οποία προφανώς είχαν κλέψει από το Cavo: η μουσική έπαιζε τσίτα και όσο πιο φτηνιάρικο το τραγούδι, τόσο πιο δυνατές οι φωνές στις παρέες.
Πήρε την αθωότητα, πήρε την ελπίδα. Οι ευρωεκλογές του Ιουνίου βρήκαν το εκλογικό σώμα, read more…
«Γαμώ την Παναγία μου! Πες μου ότι κάνεις πλάκα». Σιωπή από την άλλη μεριά του τηλεφώνου. Η personal assistant του Ράντι Φίλιπς, του παραγωγού που εμπνεύστηκε τη νεκρανάνασταση του Μάικλ Τζάκσον, δεν βρίσκει κάτι άλλο να πει. Απλώς ότι ο Πέρεζ Χίλτον αναφέρει ότι ο Μάικλ πεθαίνει, πέθανε, το διασταύρωσε και από τους ανθρώπους του Μάικλ. «Είναι σίγουρα στο νοσοκομείο, Ράντι». Της κλείνει το τηλέφωνο. «Δεν πάει να γαμηθεί η σκρόφα». Έχει ήδη πιεί μια βότκα, ούτε πάγος, ούτε τίποτα. Το CNN, το CBS, ακόμη και το βρετανικό BBC δείχνουν σκηνές από το Ronald Reagan UCLA Medical Center. Ο κόσμος έχει ήδη αρχίσει να συγκεντρώνεται. Η αστυνομία κλείνει τους γύρω δρόμους, η Λατόγια πηγαίνει στο νοσοκομείο. «Ρε, πούστη μου». Στο σπίτι όπου διέμενε τον τελευταίο καιρό ο σταρ, τα ίδια. Κορδέλες, περιπολικά, μοτοσυκλέτες, κόσμος. Stand up, «reportedly», «οι LATimes αναφέρουν», κανείς δεν είδε, δεν ξέρει. Ακόμη.
«Κοίτα να δεις ο καριόλης που κάνει πλάκα. Το καλό που του θέλω», σκέφτεται ο Ράντι. Είναι εκείνος που έπεισε τον Μάικλ Τζάκσον να επιστρέψει στη μπίζνα με ένα, ομολογουμένως, ιδιότυπο κόνσεπτ συναυλιών: όχι περιοδεία, αλλά πενήντα (50) παραστάσεις από τον προσεχή Ιούλιο μέχρι τον επόμενο Μάρτιο. Μέχρι στιγμής είχαν δοθεί από τη διοργανώτρια εταιρεία «AEG Live» περισσότερα 22 εκατομμύρια δολάρια για την παραγωγή: σκηνές, φώτα, τεχνολογίες, «της πουτάνας τα μάτια για τον καριόλη που πήγε να πεθάνει μερικές μέρες πριν την έναρξη. Τώρα θα πρέπει να επιστραφούν περίπου 85 εκατομμύρια δολάρια από τις προπωλήσεις των εισιτηρίων και «να βάλουμε στον κώλο μας το business plan που μιλούσε για έσοδα 115 εκατομμυρίων δολαρίων από το Ο2 Arena και περισσότερα από 450 εκατομμύρια από την παγκόσμια περιοδεία που θα ακολουθούσε τα επόμενα τρία (3) χρόνια. «Είναι πενήντα (50) ετών αλλά θα ξεκολιαστεί στο χορό», κάτι τέτοιο είχε δηλώσει σε βρετανική εφημερίδα ο Ράντι. Μόνο που και του χρόνου, πάλι πενήντα (50) θα ‘ναι. Δυσκολεύτηκε να βρει ασφαλιστική εταιρεία που θα αναλάβει την ευθύνη, όχι μόνο λόγω της ηλικίας του Τζάκσον αλλά κυρίως λόγω του ιστορικού του να ακυρώνει συναυλίες. «Ευτυχώς, τα πρώτα είκοσι τρία (23) εκατομμύρια, τα έχω καλυμμένα. Και αν τα κλάσει πάνω του και δεν βγει; Θα τον βάλω στον ώμο μου και θα τον πετάξω στη σκηνή. Είναι ελαφρύς», θυμάται να δηλώνει σε δημοσιογράφο.
Ο Τζερμάιν, ο αδερφός του Μάικλ Τζάκσον ανακοινώνει το θάνατό του. Δεν είπε ώρα θανάτου, δεν περίμενε να είναι τόσο ψύχραιμος. Στην τιβι, ο Λάρι Κίνγκ συνομιλεί με τη Σερ. Είναι λυπημένη, τον κράζει αβέρτα. Τη θυμάται την τσιμπουκλού από παλιά. Πριν χαθεί με τον Μάικλ. «Δεν πάει να γαμηθεί και αυτή». Σκέφτεται μήπως φύγει από το σπίτι. Τα τηλέφωνα χτυπούν. Δεν θέλει να μιλήσει. Μάλλον δεν μπορεί. Εφερε το βουνό στον Μωάμεθ, έπεισε τον Μάικλ, αφού πρώτα αρνήθηκε δυο φορές, να κάνει το μεγάλο βήμα. Θα έστρωναν τα οικονομικά του που είχαν στεγνώσει έπειτα από τις αλλεπάλληλες δίκες, θα έκανε και η «AEG Live» το μεγάλο βήμα απέναντι στη «Live Nation». Η αλήθεια είναι ότι είχε ψιλοχαρεί κιόλας με το στραπάτσο των Depeche Mode. Ακόμη και η «κοκαλιάρα ψόλα» Μαντόνα read more…
Robert Kearns and wife Phyllis (1971)
Hey, guyz. Too many people keep reading this post for too long. Would anyone tell me why? Please leave a comment!! Thanx.
Μια λεπτή γραμμή χωρίζει τη διάνοια από την παράνοια. Δεν οριοθετούνται, δεν είναι αντίθετες. Υπάρχει, όμως εκείνο το σημείο πάνω σε κείνη τη γραμμή το οποίο είναι κρίσιμο. Η έμπνευση μετατρέπεται σε ψευδαίσθηση. Το αληθές δεν είναι πραγματικό. Συμβαίνει κάτι άλλο από αυτό που νόμιζες και δεν μπορείς να το ορίσεις. Ο Ρόμπερτ Κερν (1927-2005) ήταν διδάκτορας μηχανικής στο πανεπιστήμιο Wayne του Ντιτρόιτ των Η.Π.Α. αφού προηγουμένως, κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, είχε εργαστεί στο Office of Strategic Services, τον προάγγελο της CIA. read more…
Η ταινία ξεκινά. Στην πρώτη κιόλας σκηνή, η Σαρλίζ –Σόφι, Σίλβια, Μαριάνα, συστήνεται με πολλά ονόματα- σηκώνεται από το κρεβάτι και κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Είναι γυμνή. Η σιλουέτα της κόντρα στο γαλακτερό φως ενός χειμωνιάτικου πρωινού κόβει την ανάσα. Τη δική μου, τουλάχιστον. Παρακολουθώ την καινούρια ταινία του Γκιγιέρμο Αριάγα «The burning plain» στο θερινό «Δεξαμενή». Απέναντι, στο «Saint Geogre Lycabettus» έχουν γάμο. Τα αργά πλάνα της ταινίας καπελώνονται από τα παραδοσιακά τραγούδια του γάμου. Αδιάκοπα, ακόμη και στις πιο δυνατές στιγμές της ταινίας.
Ο Αριάγα είναι ο σεναριογράφος του Ιναρίτου. Είναι ο κύριος «21 grams», ο κύριος «Babel» ο οποίος αποφάσισε να σκηνοθετήσει την τελευταία του ταινία έπειτα από τον καυγά του με τον σκηνοθέτη, ο οποίος μάλιστα τον οδήγησε και στην απαγόρευση εισόδου του πρώτου στην πρεμιέρα του «Babel» στις Κάννες. Σε μια επιστολή που έστειλε ο Ιναρίτου σε μεξικάνικο περιοδικό μερικές μέρες πριν τα Οσκαρ αναφέρει: «δεν επέτρεψες στον εαυτό σου να γίνει μέλος της ομάδας. Οι δηλώσεις σου αποτέλεσαν έναν λυπηρό τέλος σε αυτή τη μαγική συλλογική διαδικασία που ζήσαμε και που τώρα γιορτάζουμε».
Η Σαρλίζ, ως παραγωγός της ταινίας, φρόντισε να μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για τον σκηνοθέτη, την εμπειρία, το κείμενο, όλα. «Τον θαύμαζα για το γραπτό του αρκετά χρόνια. Είναι ένας από τους καλύτερους σεναριογράφους που έχουμε. Εντυπωσιάστηκα από το γεγονός ότι είχε δομήσει την ταινία σε τέσσερις γυναικείους ρόλους. Με το ζόρι βρίσκεις έναν». Η συνεργασία τους ήταν ομαλή. «Εχω κάνει παραγωγή μόνο σε πρωτάρηδες σκηνοθέτες οπότε έχω συνηθίσει να μου τηλεφωνούν χαράματα έχοντας πάθει κρίση πανικού. Στον Γγιγιέρμο δεν συνέβη ποτέ. Ηταν χαρά για μένα να δουλεύω μαζί του. Τον ενδιέφερε να πει την ιστορία και αυτό δεν ενείχε πανικό».
Ο Αριάγα είναι πλέον μόνος, χωρίς τον Ιναρίτου. Με τη μαγική συνδρομή του διευθυντή φωτογραφίας, Ρόμπερτ Ελσουιτ, τις ερμηνείες της Κιμ Μπέισιντζερ, της Σαρλίζ, του πιτσιρικά Τζέι Ντι Πάρδο, ο Αριάγα πλέκει κατά το γνωστό του μοτίβο ανθρώπινες ιστορίες: μαμά, κόρη, εραστές και μοιχαλίδες, συγγενείς και φίλοι. Φαίνεται, όμως, ότι για την πρώτη του προσπάθεια ετοίμασε ένα σενάριο, αν όχι αδύνατο, σίγουρα όχι τόσο δυνατό όσο τα προηγούμενά του. Προφανείς οι δεσμοί, αμερικανιά το τέλος, εξιλέωση και λύτρωση τζούφια. Ηappy end. Η ταινία προτάθηκε για χρυσό λιοντάρι στο περυσινό φεστιβάλ Βενετίας μα τελικά κέρδισε ο «Wrestler», ανοίγοντας τον δικό του δρόμο υποψηφιοτήτων και βραβείων.
La meeting
Κάνει αρκετή ζέστη εκείνη τη μέρα και το γεγονός ότι θα συναντήσω δια ζώσης τη Σαρλίζ Θερόν αυξάνει την εντροπία της σκέψης μου. Γράφω ερωτήσεις της τελευταίας στιγμής, σβήνω, διορθώνω, έχω άγχος. Από τον 13ο όροφο του «Four Seasons» το Λος Αντζελες είναι νεφελώδες, σκοτεινό, το trademark του λόφου του Χόλιγουντ χάνεται.
Η Σαρλίζ μπαίνει στο δωμάτιο και σχεδόν πέφτω επάνω της. read more…
Σταυρωτό σακάκι, αγγλικό κόψιμο, ξεκούμπωτο. Πουκάμισο στενό, παντελόνι ελαφρά καμπανίζον, δερμάτινα μποτάκια με τακούνι. Δεν είναι ο Στάθης Ψάλτης, είναι ο Τζάρβις Κόκερ. Είπε πως κάποιους από μας μάς θυμάται από το προηγούμενο λάιβ στη Φρεαττύδα, δέκα (10) χρόνια πριν. Ήταν έντεκα (11) χρόνια πριν, εκείνος ήταν 35, εμείς είκοσι κάτι. Ακούγαμε Verve, Suede, Oasis, Morrissey σταθερά. Τραγουδούσε για εκείνο το συναίσθημα που λέγεται αγάπη, ήμασταν μόλις είκοσι (20), όλα ήταν δυνατά. Βλέπαμε τον Τζάρβις, ήμασταν «Common people», το 2000 δεν είχε έρθει ακόμη, όλα θα ήταν σούπερ. Ε; read more…
Πρασίνισε ο τόπος, όλοι μιλούν οικολογικά ορθώς, περιβαλλοντικά ηθικώς, αειφόρα και σωστά. Τις συνέπειες ακόμη δεν τις έχουμε απολαύσει. Οι πολυεθνικές διαλαλούν το πρόσωπο της κοινωνικής τους ευθύνης, το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων συγκεντρώνει ποσοστά πρόθεσης ψήφου που δεν είχε ποτέ φανταστεί – στο νου μου υπάρχει η σκέψη ότι οι περισσότεροι θα ψηφίσουν τον εν λόγω σχηματισμό κυρίως λόγω της παλιακής ατάκας «μωρέ, θα ψηφίσω οικολόγους», δηλώνοντας έτσι μια απίθανη πρόθεση για κάτι που θεωρείτο γραφικό, χρησιμοποιούμε βιοδιασπώμενες σακούλες. Είμαστε σωστοί, όπως πρέπει. Την ίδια ώρα, κορνάρουμε όσο πιο συχνά γίνεται για ασήμαντες αφορμές που μας γαργαλάν την παλάμη, συνεχίζουμε να καταναλώνουμε σαν να μην έχει ξεπεραστεί το κατοχικό σύνδρομο η σκιά του οποίου σκοτείνιαζε τα όνειρα των παππούδων μας, απαιτούμε να αλλάξουν τα πάντα χωρίς την παραμικρή κίνηση, τον ελάχιστο κόπο. Αν σκεφτεί κάποιος πως στο ΙΚΕΑ πηγαίνει κάποιος για να αγοράσει φθηνά, χρηστικά, αδιάφορα έπιπλα και φεύγει χαρούμενος που με λίγα, αναλογικά μιλώντας, χρήματα γέμισε το σπίτι καρμπόν ιδέες διακόσμησης, προκαλεί απορία η βιάση να τρέξουν στον γκισέ που προσφέρει παγωτό μηχανής με εξήντα (60) λεπτά, χοτ ντογκ και κόκα κόλα με ένα εξήντα (1,60) ευρώ. Να πασαλειφτεί κέτσαπ, να ξαναγεμίσει το ποτήρι με δωρεάν αναψυκτικό, να κλέψει ζάχαρες για το σπίτι, να πάρει χαρτοπετσέτες για το αυτοκίνητο. Ενα χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας που κανέναν καημό δεν έχει να αλλάξει τον τρόπο που ζει, ούτε λόγω της λεγόμενης περιβαλλοντικής κρίσης, ούτε της οικονομικής. Συνεπώς, αφού το ήθος παραμένει ακλόνητα αχόρταγο ακόμη και για το δωρεάν κέτσαπ, μην αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο πετούν τα σκουπίδια από τον τρίτο με την πεποίθηση ότι θα πετύχουν τον κάδο, ούτε γιατί οι μπλε κάδοι γεμίζουν τρόφιμα και σκουπίδια από το καλαθάκι μπάνιου. Η κρίση στο περιβάλλον αντανακλά την κρίση στον τρόπο που επιλέγουμε να ζούμε. Ακολουθούν μερικές σκέψεις κάποιων ανθρώπων για τον τρόπο που μπορούμε να αλλάξουμε τα θέλω μας: να θέλουμε μια καλύτερη ζωή.
«Οι εταιρείες που έχουν πρόγραμμα κοινωνικής ευθύνης τα πηγαίνουν καλύτερα όχι μόνο σε επίπεδο καλής εικόνας αλλά και σε οικονομικά μεγέθη».
Χρήστος Ζούρας, διευθύνων σύμβουλος «Αρκτούρος» read more…
Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος αποτελεί παραδοσιακά την ιδανική αφορμή για μικρές διακοπές. Φέτος το τριήμερο αυτό συμπίπτει με μια καυτή πολιτική ατζέντα που θα προκύψει από το αποτέλεσμα των εκλογών και έναν καυτό πλανήτη που θα γιορτάσει ακόμη μια χρονιά την παγκόσμια μέρα ευαισθητοποίησης του περιβάλλοντος. Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης δεν θα εξορμήσει σε κάποια παραλία, ίσως μόνο «για μια κλεφτή βουτιά σε μια δημόσια πισίνα». Θα μείνει στην πόλη για να ψηφίσει και να περιμένει το εκλογικό αποτέλεσμα. Δεν μου ζήτησε να τον ψηφίσω^ όσοι τον γνωρίζουν ξέρουν ότι δεν θα χρησιμοποιούσε αυτή την ευκολία. Η βολή του στοχεύει απ’ ευθείας το θυμικό του καθένα που έχει απέναντί του: είτε τον θεατή που θα τον παρακολουθήσει στην Επίδαυρο, στο θέατρο «Χώρα» ή στο θέατρο «Αθηνών», τον τηλεθεατή που θα παρασύρει με τις γνώσεις του ως παρουσιαστής του «Power of Ten» ή με τους πειραματισμούς στον «Γιούγκερμαν» του Καραγάτση, είτε τους φίλους του που τον παρακολουθούν στα χρόνια να μην διστάζει να παλεύει για την επόμενη μεγάλη ιδέα. Ένα νέο ακροατήριο προστέθηκε, του τηλεοπτικού κοινού που παρακολουθεί τη Βίκυ Καγιά ή τον Νίκο Ευαγγελάτο, όπου ως καλεσμένος στις εκπομπές τους αναλύει την ανάγκη για δράση: του Στέφανου Μάνου, τη δική του, τη δική μας.
«Είμαι όλος αυτιά και όλος στόματα», θα μου πει και το βλέμμα λάμπει. Αλήθεια, δράση, αντίδραση, συσπείρωση. Δεκέμβρης στην Αθήνα, Ομπάμα στον Λευκό οίκο, ο γιος του Γιώργος- Ίκαρος για το μέλλον του οποίου ανησυχεί και μια άσβεστη επιθυμία να δει το «παρακάτω». Στο δημοτικό σχολείο του Κολλεγίου Αθηνών ήταν πρόεδρος. Σήμερα είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής στην «Δράση» του Στέφανου Μάνου, μια κίνηση στήριξης ουσιαστικά σε ένα νεοσύστατο κόμμα το οποίο ο ίδιος επέλεξε: «όταν η πρώην γυναίκα μου μού ανέφερε την ίδρυση του κόμματος, αποφάσισα να τον συναντήσω ζητώντας του πλήρη εμπλοκή». Σε έναν κόσμο που γυρίζει αδιάκοπα και η αλλαγή έρχεται δύσκολα, ο Κωνσταντίνος πατά pause και ζητά να το φιλοσοφήσουμε αλλιώς. Τουλάχιστον ο ίδιος αυτό κάνει. Να σηκωθούμε από τον καναπέ και να ανακυκλώσουμε, να διαδηλώσουμε, να παραδώσουμε στην επόμενη γενιά έναν καλύτερο κόσμο. «Υπάρχει μια φράση του Διονυσίου Σολωμού που θα έπρεπε να τυπωθεί στην ελληνική σημαία: “το Έθνος πρέπει να ταυτίσει το εθνικό με το αληθές”».
Η χώρα, η Ευρώπη και ο πλανήτης. Όλοι μιλούν για green, sustainable, ethical.
Το θέμα είναι πως επειδή ο καθένας επικαλείται τη διάσωση του περιβάλλοντος, μου μοιάζει λίγο με τις απαντήσεις των φιναλίστ στα καλλιστεία: «δεν θέλω να υπάρχουν πολέμοι», τονίζοντας στην παραλήγουσα. Δεν έχει νόημα να καταδικάζεις την πρόοδο του πολιτισμού και της κοινωνίας αλλά να βρεις τρόπους να συνδυάσεις την ανάπτυξη με το περιβάλλον. Ως κράτος, δεν κάνουμε τίποτα για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, έχουν τεθεί χιλιάδες εμπόδια στις εταιρείες να κάνουν αιολικά πάρκα ή να προχωρήσουν στη χρήση φωτοβολταϊκών. Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι μια χώρα εξαγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Η δημιουργία αιολικών πάρκων στα ακατοίκητα νησιά θα προσφέρει νέες θέσεις εργασίας, θα βοηθήσει το περιβάλλον και θα βάλει την Ελλάδα στον χάρτη των παραγωγών ηλεκτροπαραγωγής.
Ο δικός σου χάρτης μείωσης του carbon footprint τι περιλαμβάνει;
Ανακυκλώνω τα χαρτιά μου αλλά από φόβο ότι οι μπλε κάδοι καταλήγουν στις συμβατικές χωματερές, τα πηγαίνω στους μεγάλους μεταλλικούς κάδους που υπάρχουν στις πλατείες. Δεν ψωνίζω βιολογικά διότι δεν μαγειρεύω. Τρέφομαι αποκλειστικά από ανθρώπους που τη σίτιση τη βλέπουν ως επάγγελμα! Προτιμώ, όπως και να ΄χει να ψωνίζω από καταστήματα που εμπιστεύονται μικρούς παραγωγούς για πιστοποιημένα προϊόντα. Επίσης, οδηγώ υβριδικό αυτοκίνητο. Αγόρασα ένα από τα πρώτα Lexus που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα.
Και ο Γιώργος Παπανδρέου Lexus οδηγεί. read more…
Ευγενική σιωπή, όχι απαξιωτική. Διακριτική, όχι αδιάφορη. Σεβασμός, εξυπηρέτηση, φροντίδα. Περνώντας το κατώφλι ενός κουρέα δεν θα πάθεις κράμπα από την ένταση του ραδιοφώνου που παίζει μουσική γυμναστηρίου, δεν θα τυφλωθείς από πλάσμα οθόνες που τόσο εύκολα συμμετέχουν στην ομοιογένεια των νέων κοπής κομμωτηρίων, δεν θα σε υποδεχτεί κάποιος για να σου προσφέρει καφέ, «καπουτσίνο, με μια ζαχαρίτσα; Κανελίτσα;». Ο κουρέας, φορώντας την ποδιά του, απότοκο άλλων εποχών κατά τις οποίες το υγειονομικό τμήμα την επέβαλλε για λόγους καθαριότητας, θα σε καλησπερίσει, θα σε καθίσει, αφού προηγουμένως σκουπίσει σχολαστικά τη δερμάτινη καρέκλα. Ξανά, διότι την είχε ήδη σκουπίσει μόλις έφυγε ο προηγούμενος πελάτης.
Η ερώτηση είναι μία και μοναδική, και η απάντηση που θα δώσεις δεν επιδέχεται ριμπάουντ ερωτήσεις. Αν θέλεις να κουρευτείς, θα εξηγήσεις και εκείνος θα καταλάβει. Σαν το δικό σου κεφάλι έχει δει πολλά. Από το μήκος των μαλλιών σου και τον τρόπο που τα έχεις χτενίσει, θα διαπιστώσει την προτίμησή σου, τα λάθη του προηγούμενου κουρέα, την ποιότητα της τρίχας. Δεν θα σου πει κάτι, ίσως ρωτήσει κάτι σχετικό με τρίχες. Από την απάντησή σου θα καταλάβει αν έχεις όρεξη για συζήτηση και θα προχωρήσει αναλόγως. Θα σεβαστεί τη διάθεσή σου για να μιλήσεις ή να συλλογιστείς. read more…
Η αρχαία ιστορία, οι λαϊκοί μύθοι και η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας συναντώνται στο μουσείο των βασιλικών τάφων στη Βεργίνα, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μουσεία της Ελλάδας.
«Είναι εύκολο να υποθέσει κάποιος πως, παρόλη την ψυχραιμία που ήμουν υποχρεωμένος να διαθέτω για να αντιμετωπίσω την κατάσταση με την επιστημονική ευθύνη που επιβαλλόταν εκείνη τη στιγμή, αισθάνθηκα βαθύτατη συγκίνηση και δέος. Εκείνη τη στιγμή ενυπήρχαν η ικανοποίηση του ερευνητή και η ενοχή του ιερόσυλου. Φυσικά, η πρώτη εξάλειψε τη δεύτερη». Τούτα τα λόγια ανήκουν στον αρχαιολόγο Μανόλη Ανδρόνικο, τον ερευνητή χάρη στον οποίο έχουμε σήμερα την ευκαιρία να έρθουμε λίγο πιο κοντά στην ιστορική αλήθεια για τις Αιγές, την πρώτη πρωτεύουσα των Μακεδόνων. Τον επιστήμονα που έλαβε υπ’ όψη του τις έρευνες του Γάλλου αρχαιολόγου Λεόν Εζέ ο οποίος το 1855 επισκέφθηκε την περιοχή και ανακάλυψε τμήμα του Ανακτόρου και έναν τάφο. Τον σπουδαίο μαθητή που συνέχισε τις έρευνες του προκατόχου του, Κωνσταντίνου Ρωμαίου, και με λιγοστά μέσα, πολλή δουλειά και σιδερένια υπομονή για να αντιπαρέλθει τη χλεύη, τη δυσπιστία και την άγνοια, επέμεινε να αναζητά τις Αιγές, την πρώτη πρωτεύουσα της Μακεδονίας, στη Βεργίνα και όχι στην Έδεσσα. Η αλήθεια βρισκόταν κάτω από τη Μεγάλη Τούμπα, τη Βουβάλα όπως την έλεγαν οι ντόπιοι, ένα τεχνητό ανάχωμα διαμέτρου 110 μέτρων και ύψους 13 μέτρων το οποίο κατασκεύασε ο βασιλιάς Αντίγονος Γονατάς εκατό χρόνια μετά, για να προστατεύσει τον τύμβο που αρχικά κάλυπτε τους τάφους. «Αυτός ο λόφος αποτελεί αναντίρρητα τον ωραιότερο τύμβο της Μακεδονίας όπου προφανώς δεν υπάρχουν μόνο λείψανα, αλλά η ιστορία ενός λαού την οποία θα ξαναβρούμε», έλεγε ο Εζέ.
Κάτω από αυτόν τον τύμβο εδράζεται σήμερα το Μουσείο της Βεργίνας, ένα από τα ομορφότερα μουσεία της Ελλάδας. Ουσιαστικά σκάφτηκε ο τύμβος και χτίστηκε εκεί. Ο χώρος είναι σκοτεινός, πολύβουος λόγω των πολλών σχολείων που το είχαν επισκεφθεί τη μέρα που βρέθηκα εκεί, υποβλητικός. Η περιδιάβασή του αποτελεί βιωματική εμπειρία – μνημεία και προθήκες είναι στον ίδιο χώρο. Κατεβαίνεις μερικά σκαλιά και παρατηρείς την, δωρικού ρυθμού, πρόσοψη του τάφου του Φιλίππου με τη μαρμάρινη είσοδο να παραμένει κλειστή. Την κατασκευή του τάφου, το ύψος του οποίου ξεπερνά τα πέντε μέτρα, διέταξε ο γιος του, Μέγας Αλέξανδρος, την ίδια μέρα που έμελλε να χριστεί βασιλιάς. Στον προθάλαμο του τάφου του Φίλιππου βρέθηκε σαρκοφάγος με γυναικεία οστά, πιθανότατα μέλους της βασιλικής οικογένειας. Αριστερά του, βρίσκεται το Ηρώον, το οποίο κατασκευάστηκε για τη λατρεία του νεκρού βασιλιά, ενώ δεξιά, ο τάφος του πρίγκιπα, εξίσου επιβλητικός, με ζωγραφισμένη ζωφόρο. Οι ελεγχόμενες συνθήκες υγρασίας και θέρμανσης προφυλάσσουν τα ευρήματα και οι επιμελείς φύλακες απαγορεύουν τη βιντεοσκόπηση και τη φωτογράφηση. Ούτως ή άλλως είναι πολύ σκοτεινά.
«Ο βασιλιάς κάηκε σε νεκρική πυρά και μαζί του κάηκαν ζωντανά, ως θυσία, άλογα και κυνηγετικά σκυλιά. Μετά την πυρά, τα οστά πλύθηκαν με κόκκινο κρασί και τοποθετήθηκαν, τυλιγμένα σε κόκκινο ύφασμα, μέσα στη χρυσή λάρνακα με το αστέρι της Μακεδονίας.
read more…
